Jarek Zgoda - strona prywatna

O kilka tygodni wcześniej niż planowałem zamknąłem na cztery spusty dom w Molinie i wyruszyłem w drogę na północ. Niestabilna pogoda nie zachęcała zanadto do podejmowania codziennego ryzyka przeziębienia, a zapowiadane przymrozki straszyły wizją rachunku za mało wydajne ogrzewanie gazem. Do czynników zniechęcających dołączyły niespodziewane remonty wokół Moliny, które wyłączyły z planowania tras wycieczek rowerowych bardzo duże fragmenty zazwyczaj mało uczęszczanej drogi 261, którą zwykle jeździłem w weekendy, gdy na SS5 wyżywają się niedzielni motocykliści.

Zrealizowałem jedno z moich marzeń. Od dawna chciałem pojechać do Grecji w miejsce, gdzie nie trafia się przypadkiem, bo akurat była promocja, albo dlatego że wszyscy tam jeżdżą. Od dawna też chciałem zrobić to w tempie, które przystoi jedynie ludziom bogatym, a więc bez pośpiechu. Korzystając z tego, że spędzając lato we Włoszech byłem już dalej niż w połowie drogi, postanowiłem odwiedzić zachodni Peloponez. Samochodem do Brindisi, potem prom do Igoumenitsa, a wreszcie samochodem do Kiparissii z dwudniowym postojem w okolicy Pargi.

Po kilku latach tłustych w branży rowerowej przyszły lata bardzo chude i trudno się oprzeć wrażeniu, że ich chudość uderza w znacznie więcej podmiotów, niż tylko producenci, dystrybutorzy i sprzedawcy rowerów. Jak każdy kryzys nie jest to sytuacja do śmiechu, ale zdarzają się też zabawne momenty, choć nie wszyscy mają z tego radochę. Najczęściej nie mają ci, którzy w latach 2021-23 kupili sobie nowy rower, a im on był lepszy i z wyższej półki, tym teraz bardziej bolesne jest lądowanie.

Mieszkając przez pół roku we Włoszech (minus jeden lub dwa dni) i drugie pół (plus jeden lub dwa dni) w Polsce, mam naturalny ogląd spraw, które trapią mieszkańców obu tych krajów. Różnic jest więcej niż podobieństw, ale są rzeczy które dotyczą nas wszystkich, a nasze postawy wobec nich są takie same. Ośmielę się postawić tezę, że dotyczą one wszystkich nas mieszkających w Europie w tym samym stopniu.

Bardzo mi się w tym roku spieszyło w góry i pojechałem tam najwcześniej gdy tylko miało to sens. W pierwszych dniach kwietnia z niecierpliwością sprawdzałem prognozy pogody wypatrując kiedy wreszcie dobowa temperatura minimalna ustabilizuje się przez kilka kolejnych dni powyżej 10°C. Jak się okazało, ocieplenie z początku kwietnia było tylko chwilowe i ostatecznie zmagałem się tam z przejmującym zimnem aż do połowy maja. Temperatury całkiem znośne za dnia szybko spadały, gdy tylko słońce schowało się za masyw górski od zachodu, a po zmroku zimno w domu stawało się nie do wytrzymania.