Przedwczesny koniec jesieni

O kilka tygodni wcześniej niż planowałem zamknąłem na cztery spusty dom w Molinie i wyruszyłem w drogę na północ. Niestabilna pogoda nie zachęcała zanadto do podejmowania codziennego ryzyka przeziębienia, a zapowiadane przymrozki straszyły wizją rachunku za mało wydajne ogrzewanie gazem. Do czynników zniechęcających dołączyły niespodziewane remonty wokół Moliny, które wyłączyły z planowania tras wycieczek rowerowych bardzo duże fragmenty zazwyczaj mało uczęszczanej drogi 261, którą zwykle jeździłem sobie w weekendy, gdy na Statale 5 wyżywają się niedzielni motocykliści.

Ten rok we Włoszech w ogóle był bardzo mało rowerowy. Najpierw z powodu wiosennege zimna nie udało mi się zrealizować planu kwietniowego wyjazdu z torbami w kierunku Bari. Potem po chłodach, które trwały aż do połowy maja, niemal z dnia na dzień zrobiło się obłędnie gorąco, a ja zorientowałem się, że z powodu zamknięcia mojej przyjemnej drogi wzdłuż Aterno i doliny Subequana nie mam gdzie jeździć na rowerze — tak w tygodniu po pracy, jak i w weekendy. Wrzesień też został zarezerwowany na inne rozrywki, więc ostatecznie na kilometry to bardzo biednie wyszło i po lecie wróciłem do Polski cięższy o co najmniej 10 kg.

Pierwotny plan przewidywał, że do Polski przyjadę po zmianie czasu, na przełomie października i listopada, kiedy wcześnie zapadający zmrok ogranicza dostępne aktywności po pracy i zwyczajnie zaczyna być nudno wieczorami (nie żebym się osobiście nudził, ale monotonia zajęć wtedy już trochę doskwiera). Okoliczności związane z pracą spowodowały, że dzień powrotu nadszedł 2-3 tygodnie wcześniej, a dodatkowo usprawiedliwiało tę decyzję nadchodzące pogorszenie pogody, zapowiadano ochłodzenie w nocy do 5-6°C, a wtedy już zaczyna być w domu przejmująco zimno. Szczerze mówiąc nie mam pojęcia jak Włosi sobie radzą z zimnem w domach, bo patrząc na rachunek za ogrzewanie to mi się włos na głowie jeży.

Droga powrotna ponownie zajęła mi 3 dni z etapem przez Wrocław, więc od Ołomuńca o wiele ciekawiej, niż zwyczajowy przelot przez Ostrawę na D1/A1. Dużo ładnych jesiennych widoków po drodze, zarówno w Austrii, jak i jadąc przez Morawy. Zgodnie z moim stylem i upodobaniem jechałem stosunkowo wolno, nie zamęczając ani samochodu, ani siebie. Co do samochodu, to przez te pół roku we Włoszech i w Grecji sprawował się bardzo dobrze, chociaż wrócił z poobijanymi drzwiami, ale tego we Włoszech nie da się uniknąć. Kupując go miałem wątpliwości czy rzeczywiście mikrovan będzie mi pasował (tatuśkowóz, he he he), ale biorąc pod uwagę mój styl jazdy, ten nieco większy hatchback, który wtedy rozpatrywałem jako alternatywę, nie wniósłby nic, a miałby o wiele mniej wygodnie wnętrze. Jak było potrzeba to okazał się pakowny, rower po zdjęciu przedniego koła mieścił się w nim bez problemu, a z moją lekką nogą nie zużył tyle paliwa, by puścić mnie z torbami. I to nawet pomimo znacznego skoku cen pod koniec lata.

Z Moliną żegnałem się z pewnym żalem i nostalgią, z kilkoma pomysłami na zorganizowanie sobie pobytu na następny rok, jak również z planami na przyszłoroczne wakacje w Grecji, na które również wyruszymy z Moliny. Będzie lepiej.