Peloponez urzeka

Zrealizowałem jedno z moich marzeń. Od dawna chciałem pojechać do Grecji w miejsce, gdzie nie trafia się przypadkiem, bo akurat była promocja, albo dlatego że wszyscy tam jeżdżą. Od dawna też chciałem zrobić to w tempie, które przystoi jedynie ludziom bogatym, a więc bez pośpiechu. Korzystając z tego, że spędzając lato we Włoszech byłem już dalej niż w połowie drogi, postanowiłem odwiedzić zachodni Peloponez. Samochodem do Brindisi, potem prom do Igoumenitsa, a wreszcie samochodem do Kiparissii z dwudniowym postojem w okolicy Pargi.

Pierwszego dnia dojechaliśmy do Brindisi: najpierw A25 do Pescary, następnie A14 do Bari i dalej SS16 do Brindisi. Długa i nudna podróż przez prawie 500 km po autostradach i superstradzie DK16. Przyjechaliśmy wieczorem, nie chciało się już nam szwędać po mieście, więc tylko zjedliśmy jakąś pizzę i poszliśmy spać. Rano spakowaliśmy bambetle i udaliśmy się na prom.

Drugi dzień zajęła nam podróż promem z Bari do greckiego portu Igoumenitsa. 9 godzin gapienia się na z wolna przesuwające się kontury — najpierw Apulii, potem Albanii i Korfu. Ponownie późnym wieczorem dotarliśmy do miejsca naszego noclegu, ponownie wystarczyło nam ochoty tylko na położenie się spać.

Następny dzień zaczęliśmy od bardzo przyjemnego śniadanka w przystępnej cenie, po czym ruszyliśmy wzdłuż wybrzeża Morza Jońskiego na południe, w kierunku Pargi. Do Agia Kiriaki dojechaliśmy sporo za wcześnie żeby się wmeldować do pokoju, więc wreszcie przyszedł czas żeby sobie poplażować. Kilkaset metrów w dół była plaża Lichnos — pokryta żwirem, ze żwirowym zejściem i dalej piaszczystym dnem. Pewna jej część była zajęta na płatne usługi, ale przecież jadąc samochodem zabraliśmy ze sobą leżaki i parasol. Woda krystalicznie czysta, zdecydowanie chłodniejsza niż w Adriatyku. A po plażowaniu, na balkonie naszego pokoju oglądaliśmy zachód słońca. Kolejny dzień poświęciliśmy na plażowanie, a wieczorem pojechaliśmy obejrzeć sobie Pargę. Miasteczko ładne, z bardzo malowniczym portem, jednak skomercjalizowane do oporu, hotel przy hotelu i restauracja przy restauracji.

Trzeci dzień w Grecji upłynął nam na podróży z Agia Kiriaki do Kiparissii, razem około 360 km. Pierwszy raz jechałem płatną autostradą w Grecji i przeżycie jest z rodzaju dziwnych. Pierwszy płatny odcinek to był tunel w Prevezie przy wejściu do Zatoki Ambrakijskiej, 3€. Następnie w losowych miejscach trafialiśmy na bramki, na których opłata wynosiła od 3 do 4,50€, nie do końca wiadomo za co. Czy tak wyglądało w średniowieczu myto? Możliwe że właśnie jakoś tak. Szczytem łupiestwa był przejazd słynnym mostem nad zatoką Koryncką w Patrze, spodziewałem się opłaty może ok 10€, a za 3 kilometry jazdy wyszło 16€. Postanowiliśmy w drodze powrotnej spróbować przepłynąć promem, miało to kosztować połowę. Dalszy przejazd przez Peloponez przebiegał autostradą A5 i był przerywany co chwilę bramkami, na których płaciłem jakieś drobne kwoty z kosmosu. Wreszcie przed Pirgos autostrada się skończyła i wjechaliśmy na zwykłą drogę nr 9, która dowiozła nas po kilkudziesięciu kilometrach wzdłuż wybrzeża do Kiparissii.

Plaże w okolicy od Pirgos do Kiparissii są piaszczyste, miejscami jedynie jest trochę drobnego żwirku, najczęściej dzikie i nie zagospodarowane. Dno morza zarówno przy zejściu jak i dalej jest piaszczyste. Leżaki i parasole najczęściej są bezpłatne dla klientów plażowych barów, ale są one rzadko rozrzucone wzdłuż całego wybrzeża, więc cebulenie z własnym parasolem i własnymi leżakami to nie jest wcale taki słaby pomysł. To czego tam nie ma, to wielkie hotele z setkami pokoi, jeżeli już to są to niewielkie pensjonaty, prywatne kwatery do wynajęcia i domki tuż przy plaży.

Największym minusem okolicy jest relatywnie bardzo duża ilość niemieckich emerytów. W pensjonacie w którym spaliśmy było 10 apartamentów, ale tylko my nie mówiliśmy po niemiecku. W samej Kiparissii to samo, w każdej restauracji menu po niemiecku, zresztą w Epirze gdzie spędziliśmy kilka nocy było bardzo podobnie. Z racji trudnej dostępności za to niewiele rodzin z dziećmi, a jak już, to raczej z sąsiednich / bliskich krajów, jak Rumunia czy Serbia. W Olimpii spotkaliśmy parę z Polski, w Kiparissii widziałem samochód na krakowskich blachach, a co ciekawe dwa razy spotkaliśmy mówiących po polsku Greków, na plaży w Taxiarches emeryta który 30 lat przepracował w Krakowie jako przedstawiciel greckiego ministerstwa turystyki, a następnie w Platarii k. Igoumenitsy spaliśmy u pana, który z pracy w Polsce przywiózł do Grecji żonę.

9 dni na kilku różnych plażach, trochę zwiedzania (ale bez przesady), super jedzenie i widoki, po które warto było się tłuc 3 dni. Zdecydowanie zamierzamy to powtórzyć, może w innym miejscu Peloponezu, może w Epirze, a może w ogóle jeszcze gdzie indziej.